حال̓ احوالت یهویی می ریزه به هم... تا همین چند دقیقه پیش خوب̗ خوب بودیا، اما.....

*

تحولات درونی گاهی یا بهتره بگم بیشتره وقت ها بی دلیلن... توی یه لحظه آدم یه دفعه ای زیر و رو می شه، و توی یه لحظه هم، همه چی برمی گرده به حالت اوّلش!

توی لحظه هایی که مثل همیشه نیستی، هر چقدر فکر می کنی که چی حالت̓ عوض کرده، به هیچ جوابی نمی رسی. انگار قرار هم بر اینه که کلاّ به جوابی نرسی. اما سعی می کنی تمام فکر و ذکرت̓ بذاری پای گرفتن نتیجه ای از دلیل دگرگونی حال̓ روزت.

گوشه ای نه چندان خلوت، اما تا حدودی بی سر و صدا رو انتخاب می کنی تا چند دقیقه ای روزت رو با خودت مرور کنی؛ و فکر می کنی به، به رفتارهایی که اطرافیانت باهات داشتن... به حرف هایی که از زبون مسافرای توی اتوبوس شنیدی ... به یادآوری کلاهی که عینک سازی سرت گذاشت... به حرکات تند و تیز و خشن و گاهاً بی خیالی آدم ها... به سرعت سرسام آور ماشین ها... به تغییر موضع آدم ها راجع به موضوعات خاص... به خندیدن این و به غمگین بودن اون... به نگرانی های بی موقع و بی موردت... به تکرارهای آزار دهنده...

اما نه... مسئله اینا نیست! مسئله چیزیه که نه تنها نمی دونی، بلکه نمی تونی هم لا به لای این هم دغدغه و دل مشغولی پیداش کنی.

دلت می خواد کسی بلندت کنه و از یه فاصله معقول، پرتت کنه روی زمین، تا شاید اینجوری حال̗ بدی که به وجودت غلبه کرده، در اثر این شوک خارج بشه از تمام جسم و روحت.

دلت می خواد با کسی حرف بزنی... کسی که یا تو رو اصلا نشناسه، یا اگر هم می شناسه، خوب و عمیق با خمُ چمت آشنا باشه.. تا حداقل به اون یه نفر حسّت رو بگی و از اون کلافگی̗ موقتی بیای بیرون. راستش شاید هم نتونی آخرش به طرف مقابلت بفهمونی که چه حال̓ روزی داری!!؟

نه خوبی، نه بدی! معلقی... جایی بین زمین و هوا، جایی که دوستش نداری چون توان درکش رو در وجودت احساس نمی کنی... برای همین پی̗ رهایی از این شرایطی.

*

قرار نیست همه چی یا حتما سفید باشه یا سیاه یا خاکستری... چون توی دنیا هیچ چیز مطلق نیست. همیشه خدا هم، این سه تا رنگ در کنار هم، بهترین شکل ممکن رو به وجود آوردن و قطعا من بعد از این هم می آرن؛ اما حالت بین آ بین که بی دلیل باشه و معلوم هم نباشه که چیه، خیلی کلافه کننده ست و رهایی ازش کلافه کننده تر!

شاید دچار شدنه گاه و بی گاه ما به حالت تعلیق، گم شدن رنگ ها توی زندگی هامونه...

تنظیم رنگ ها توی زندگی، کار خود̗ ماست... اینکه هر رنگ کجای زندگی مون قرار بگیره... کی ریتمش تغییر کنه و اصلا کی باشه و کی نباشه؛ و اگر هم قرار شد روزی، زمانی، رنگی، توی زندگی بین آ بین باشه، با هدایت ما این اتفاق بیفته.

رنگ های زندگی هامون، میزون!